Το θάρρος της προσέγγισης

«Οι θλίψεις και οι στεναχώριες θανατώνουν τα πάθη, ενώ η ανάπαυση τα τρέφει», λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος.
Και πράγματι, συχνά εκεί όπου ο άνθρωπος πιέζεται, καθαρίζεται. Ενώ εκεί όπου βολεύεται, αποκοιμιέται πνευματικά.

Τίποτα δεν αλλάζει στη ζωή μας αν δεν υπάρξει κίνηση.
Αν ο Ζακχαίος δεν ανέβαινε στο δέντρο, θα έμενε για πάντα ένας δυστυχισμένος τελώνης.
Αν ο τυφλός δεν φώναζε, θα έμενε για πάντα στο σκοτάδι του.
Αν ο ληστής πάνω στον Σταυρό δεν ζητούσε έλεος, δεν θα άκουγε ποτέ την υπόσχεση του Παραδείσου.

Σε όλες αυτές τις μορφές υπάρχει ένα κοινό στοιχείο: τόλμη.
Τόλμη να εκτεθούν, να φωνάξουν, να παραδεχτούν την ανάγκη τους. Δεν περίμεναν να γίνουν άξιοι για να πλησιάσουν τον Χριστό· πλησίασαν για να γίνουν νέοι άνθρωποι.

Γι’ αυτό μην ντραπείς να πας στον Χριστό, όσο αμαρτωλός κι αν νιώθεις. Δεν ζητά καθαρότητα για να σε δεχτεί· τη χαρίζει. Δεν περιμένει τελειότητα· προσφέρει έλεος και κουράγιο.

Ο Θεός έβαλε στον Παράδεισο έναν ληστή, για να μη χάσει ποτέ κανείς την ελπίδα.
Και για να θυμόμαστε ότι η σωτηρία δεν είναι ανταμοιβή των αναμάρτητων, αλλά δώρο σε όσους ζητούν με ταπείνωση.