Η παγίδα της φιλαργυρίας

Η παγίδα της φιλαργυρίας

Μην δένεσαι με τα χρήματα, για να μη νεκρωθεί μέσα σου η αγάπη του Θεού.
Η προσκόλληση στον πλούτο δεν είναι απλώς μια κακή συνήθεια· γίνεται σιγά-σιγά πνευματική τύφλωση. Δεν είναι τυχαίο που η Γραφή προειδοποιεί:
«Ρίζα γὰρ πάντων τῶν κακῶν ἐστὶν ἡ φιλαργυρία».

Όταν ο άνθρωπος γίνεται φιλάργυρος, η καρδιά του σκληραίνει. Η εμπιστοσύνη του μεταφέρεται από τον Θεό στα υλικά αγαθά, και έτσι εύκολα περιπέφτει σε πλάνη και απιστία. Εκεί που νομίζει ότι εξασφαλίζεται, στην πραγματικότητα απογυμνώνεται πνευματικά.

Μην αρνείσαι τη βοήθειά σου σε εκείνους που έχουν ανάγκη, για να μη βρεθείς κι εσύ κάποτε να ζητάς και να μη βρίσκεις. Μην κλείνεις την πόρτα σου στον φτωχό, γιατί τότε κινδυνεύεις να κλείσει και για σένα η θύρα του ελέους του Θεού. Η ελεημοσύνη δεν είναι απώλεια· είναι επένδυση στην αιωνιότητα.

Η απληστία δεν χορταίνει ποτέ. Το πιθάρι του άπληστου δεν γεμίζει, όσα κι αν ρίξεις μέσα. Γιατί, όπως εύστοχα λέγεται, η φτώχεια χρειάζεται λίγα, ενώ η απληστία χρειάζεται τα πάντα. Δεν είναι η έλλειψη που βασανίζει τον άνθρωπο, αλλά η αχόρταγη επιθυμία.

Ακόμη και η δικαιολογία ότι «μαζεύουμε για τα παιδιά» μπορεί να γίνει προφάση. Ο Αριστοτέλης το επισημαίνει με διαύγεια:
η υπερβολική συγκέντρωση πλούτου στο όνομα των παιδιών συχνά δεν είναι παρά μια ευπρεπής μορφή φιλαργυρίας.

Ο πλούτος, όταν υπηρετεί την αγάπη, γίνεται ευλογία. Όταν όμως γίνεται αφέντης, σκλαβώνει.
Και τότε ο άνθρωπος, ενώ κατέχει πολλά, στερείται το σημαντικότερο: την ελευθερία της καρδιάς.