Το μονοπάτι της νύχτας

Το μονοπάτι της νύχτας

Να προσέχουμε να μη δυσανασχετούμε μπροστά στις δυσκολίες. Όχι γιατί είναι εύκολες, αλλά γιατί δεν είναι τυχαίες. Οι θλίψεις δεν εμφανίζονται στη ζωή μας χωρίς λόγο· παραχωρούνται από την πρόνοια του Θεού, όχι για να μας λυγίσουν, αλλά για να μας καθαρίσουν. Για τον αγιασμό και τη σωτηρία μας.

Ο Απόστολος Παύλος δεν πορεύτηκε σε ασφαλή δρόμο. Του παραχωρήθηκε να σταθεί μπροστά σε αμέτρητους κινδύνους: σε ποταμούς και ληστές, σε εχθρότητα από γνωστούς και αγνώστους, σε πόλεις και ερημιές, στη θάλασσα και ακόμη και ανάμεσα σε ψευδαδέλφους. Όχι επειδή ο Θεός τον εγκατέλειψε, αλλά επειδή τον προετοίμαζε.

Έτσι και στη δική μας ζωή, η δοκιμασία δεν είναι ένδειξη απουσίας Θεού, αλλά συχνά ένδειξη παρουσίας Του. Είναι το σχολείο της υπομονής, το εργαστήρι της ταπείνωσης, το μονοπάτι που οδηγεί σε κάτι βαθύτερο από την επιφανειακή γαλήνη.

Κανείς δεν φτάνει στην αυγή χωρίς να περάσει τη νύχτα. Και καμία νύχτα δεν είναι τόσο σκοτεινή ώστε να μην προμηνύει το φως. Η σκιά υπάρχει μόνο επειδή κάπου υπάρχει φως — ακόμη κι αν δεν το βλέπουμε.

Ίσως γι’ αυτό η πίστη δεν γεννιέται στις εύκολες ώρες, αλλά στις σιωπηλές, στις δύσκολες, στις στιγμές που όλα μοιάζουν αβέβαια. Εκεί, μέσα στη σκοτεινιά, αρχίζει να διακρίνεται η πρώτη αχτίδα.

Γιατί τελικά, η νύχτα δεν είναι το τέλος. Είναι το πέρασμα.