Σαν τη σκόνη

Σαν τη σκόνη

Υπάρχουν πράγματα που δεν κάνουν θόρυβο.
Δεν έρχονται με προειδοποίηση, δεν τα αντιλαμβάνεσαι εύκολα. Μοιάζουν ασήμαντα, σχεδόν ανύπαρκτα. Κι όμως, βρίσκουν τρόπο να τρυπώνουν παντού. Σαν τη σκόνη.

Δεν είναι κάτι μεγάλο, ούτε κάτι τρομακτικό από μόνο του. Είναι μικρό, διάχυτο, ανεπαίσθητο. Κάθεται σιγά-σιγά πάνω στα πράγματα, πάνω στη λάμψη τους, και χωρίς να το καταλάβεις αρχίζει να τη θαμπώνει. Δεν καταστρέφει αμέσως· απλώς αφαιρεί τη διαύγεια.

Έτσι λειτουργούν και τα μικρά μας ελαττώματα. Αυτά που θεωρούμε αμελητέα, που τα προσπερνάμε γιατί «δεν πειράζουν». Δεν φωνάζουν, δεν προκαλούν, δεν ξεχωρίζουν. Όμως μένουν. Συσσωρεύονται. Και κάποια στιγμή αλλοιώνουν αυτό που είμαστε, θολώνουν την εικόνα της ψυχής μας.

Το επικίνδυνο δεν είναι το προφανές λάθος, αλλά εκείνο που περνά απαρατήρητο. Εκείνο που φαίνεται σχεδόν αθώο. Γιατί ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο δεν το καθαρίζουμε ποτέ.

Ίσως τελικά η φροντίδα του εαυτού μας να μην είναι μόνο οι μεγάλες αλλαγές, αλλά και το καθημερινό «ξεσκόνισμα». Να βλέπουμε τι κάθεται πάνω μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Να μην αφήνουμε τη σκόνη να μας πείσει ότι δεν υπάρχει.

Εμπνευσμένο από στίχους του Φ. Παπαγεωργίου