Ένα ποίημα με σύντροφο τη βροχή, της Φ.Λουκίδου.

Πέφτουν οι στάλες της βροχης
και εγω γυρίζω πίσω.
Κάπου στην εφηβεία μου
στην ξεγνοιασιά να ζησω.

Μολις γκριζάρει ο ουρανός
και σύννεφα γεμίζει
μια γλυκιά μελαγχολία
μεμιάς με κατακλύζει.

Πέφτουν "βροχη" οι αστραπές
"βροντάνε" στην καρδιά μου.
Με μόνιμη παρεα μου
τη φιλη μοναξιά μου...

Και όταν σιγήσει η βροχη
κι ο χαλασμός τελειώσει.,
ουράνιο τόξο θε να βγει
ελπίδα να μου δώσει...

Φανή Λουκίδου, αναγνώστρια magazino1

Oh I love a rainy night