Δικαστήρια και Δικαστήριο Με την ευκαιρία της Κυριακής των Απόκρεω

του Θεοχάρη Νικ. Σαρίκα-Θεολόγου

Η Θεσσαλία 15-2-2015

Αν ρίξουμε μια ματιά στη χώρα μας θα δούμε μια ηθική ακαταστασία να επικρατεί. Το ίδιο συμβαίνει και στον υπόλοιπο κόσμο. Η αδικία θριαμβεύει, η δικαιοσύνη υποσκάπτεται από μάρτυρες που τολμούν να βάλουν το χέρι τους στο άγιο Ευαγγέλιο και να ψευδορκήσουν. Και τα δικαστήρια σε όλον τον κόσμο εκδίδουν άδικες αποφάσεις. Ο φταίχτης αθωώνεται, ο αθώος καταδικάζεται. Δεν είναι δε λίγες οι περιπτώσεις όπου η λαθεμένη απόφαση ενός δικαστηρίου αποκαλύπτεται μετά την πάροδο πολλών χρόνων και αφού ο καταδικασμένος βρίσκεται πια στα τέλη της ζωής του. θυμάμαι ότι στα αρχαία χρόνια, στην Περσία, βασίλευε ένας παράφρον άνθρωπος. Καμβύσης λέγονταν. Ήταν δε τόσο αιμοβόρος, που και οι δικαστές ακόμη τον φοβόντουσαν . Όταν, λοιπόν, δικάζονταν ο βασιλιάς ίσχυε γι’ αυτόν άλλο δίκαιο, κι έτσι πάντοτε αθωώνονταν. Χιλιάδες δίκες που έγιναν στο διάβα της Ιστορίας του ανθρώπου, χαρακτηρίστηκαν ως άδικες. Αναφέρω μερικές. Τις άδικες καταδικαστικές αποφάσεις των δικαστηρίων επί Στάλιν, όπου εκατομμύρια αντιφρονούντων εκτελέστηκαν ή οδηγήθηκαν στα κάτεργα της Σιβηρίας, που τόσο παραστατικά περιγράφει ο Σολζενίτσιν στο βιβλίο του «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», κατηγορούμενοι για αντισοβιετική προπαγάνδα... Την άδικη απόφαση και εκτέλεση των «6», που θεωρήθηκαν υπεύθυνοι της Μικρασιατικής Καταστροφής. Τις άδικες δίκες και καταδίκες του Μπελογιάννη και των συντρόφων του στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια. Τις άδικες αποφάσεις των Στρατοδικείων στον καιρό της Δικτατορίας και τόσες άλλες. Ορόσημο δε παράνομης δίκης και καταδίκης θεωρείται η δίκη του Κυρίου και η άδικη καταδικαστική απόφαση εναντίον του Σωκράτη. Δικαιοσύνη άδικη! Σχήμα αντιφατικό. Σχήμα οξύμωρο. 

Υπάρχουν, βέβαια, και τίμιοι δικαστές που δεν διστάζουν να απονέμουν πραγματική δικαιοσύνη, σε μια τίμια δίκη. Είναι γνωστό σε όλους μας η δίκη του Κολοκοτρώνη, που είχε γίνει σε ένα παλιό τζαμί του Ναυπλίου. Η δίκη του κράτησε 30 μέρες. Μαζί του στο σκαμνί του κατηγορουμένου βρέθηκαν ο Δημήτρης Πλαπούτας, ο Κίτσος Τζαβέλας και 7 ακόμα συναγωνιστές του. Όταν εκφωνήθηκε η ποινή, εκτέλεσης στη λαιμητόμο από τη «στημένη» έδρα, ένα πρωτοπαλίκαρο του Κολοκοτρώνη που στεκόταν δίπλα του έσκυψε και του είπε: «Άδικα σε σκοτώνουν στρατηγέ. Ελευθέρωσες την πατρίδα». Εκείνος τον κοίταξε και του απάντησε: «Να είσαι περήφανος γι αυτό. Καλύτερα που με σκοτώνουν άδικα παρά να είχαν δίκιο». Τα μέλη του δικαστηρίου ήταν 5. Τερτσέτης, Σούτσος, Βούλγαρης και Φραγκούλης. Πρόεδρος ο Αναστάσιος Πολυζωίδης. Εισαγγελέας της έδρας ήταν ο Μάσον. Οι βαυαροί αντιβασιλείς είχαν «πιάσει» με αντάλλαγμα φυσικά τρεις απ’ αυτούς. Όταν τελείωσε η δίκη ο πρόεδρος του δικαστηρίου κάλεσε την καθιερωμένη σύσκεψη για να εκδοθεί η απόφαση. Την εισήγηση την έκανε ο Τερτσέτης ζητώντας την αθώωση των κατηγορουμένων. Την ίδια «γραμμή» είχε και ο Πολυζωίδης. Όταν άκουσε και τους δύο να προτείνουν την αθώωση των κατηγορουμένων, το μέλος της σύνθεσης, ο Σούτσος, βγήκε έξω από την αίθουσα, για να πάρει αέρα. Αργούσε να επιστρέψει, αλλά μετά από 2,5 ώρες ήρθε τελικά μαζί με τον γαμπρό του Σχινά, που ήταν ο υπουργός Δικαιοσύνης! Ο Σχινάς προσπάθησε να αλλάξει τη γνώμη των 2 δικαστών. Δεν τα κατάφερε. Η απόφαση του δικαστηρίου βγήκε με πλειοψηφία 3-2 υπέρ της κατηγορίας. Η απόφαση προκάλεσε μεγάλο σάλο. Λίγες ώρες αργότερα η βαυαρική αντιβασιλεία υποχρεώθηκε να μετατρέψει την ποινή σε κάθειρξη. Ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε στο Παλαμήδι σε ηλικία 63 ετών. Με την ενηλικίωσή του το Μάιο του 1835 ο Όθων – αυτός «ο νεαρός Βαυαρός βλαξ», όπως τον αποκαλούσε ο Κάρολος Μαρξ – του έδωσε χάρη και αποφυλακίστηκε. Σήμερα, στον Άρειο Πάγο υπάρχουν τα κάδρα αυτών των δύο έντιμων και αδέκαστων δικαστών, που δεν φοβήθηκαν τίποτα. Αν κάποιος διαβάσει τα πρακτικά της δίκης, αυτά που έχουν σωθεί, θα ανακαλύψει πως είχε στηθεί από ψευδομάρτυρες τότε η σκευωρία. Τα χρόνια πέρασαν και η αλήθεια πήρε τη θέση της. Ευτυχώς που και σήμερα η πλειοψηφία των δικαστικών αντιστέκεται και δεν είναι όλοι «Βούλγαρης» και «Φραγκούλης». Δυστυχώς και για κάποιους «Σχινάδες» η ιστορία ενίοτε επαναλαμβάνεται. 

Η αδικία, λοιπόν, επικρατεί στη ζωή μας. Το αγαθό το εκμεταλλεύεται ο ισχυρός, καταπατώντας κάθε έννοια δικαιοσύνης, νόμων, συμφωνιών. Η τιμιότητα διώκεται. Το έγκλημα μένει ατιμώρητο και πολλές φορές ο εγκληματίας υψώνεται και θαυμάζετε από πολλούς. Ποιος, λοιπόν, θα βάλει στις αδικίες που γίνονται σε όλον τον κόσμο; Ο Νόμος, η Δικαιοσύνη λένε πολλοί. Μα αυτά είναι τόσο εύθραυστα! Υπάρχουν και πολλές παροιμίες που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό αυτόν. Αν δε λάβουμε υπόψη μας ότι οι περισσότερες αδικίες δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας και μένουν ατιμώρητες, τότε καταλαβαίνουμε πόσο ασθενικό είναι αυτό το ανθρώπινο δημιούργημα. Πώς μπορεί να αποδοθεί δίκαιη ανταπόδοση κατόπιν δίκαιης κρίσης; 

Αυτή σε απόλυτο βαθμό δεν είναι δυνατόν να αποδοθεί σε αυτόν τον κόσμο. Το παγκόσμιο δικαστήριο και η απόλυτος δικαιοσύνη είναι για την άλλη ζωή, που αρχίζει στο τέλος των αιώνων. Στη Δευτέρα παρουσία του Κυρίου. Το δικαστήριο αυτό θα είναι αλάθητο, γιατί κριτής δεν είναι ο δικαστικός, μάρτυρες δεν είναι οι ψευδομάρτυρες που παίρνουν ψεύτικους όρκους, αλλά δικαστής είναι ο ίδιος ο Θεός. Θα γίνει όχι «κεκλεισμένων των θυρών», αλλά με ανοικτές πόρτες, για να παρακολουθεί όλο το σύμπαν. 

Όταν ο Χριστός ήρθε στη γη, οι άνθρωποι Τον έκριναν! Και τον έκριναν με επιπολαιότητα και με κακότητα. Δικαστές του Χριστού ήταν οι φαρισαίοι, οι γραμματείς και οι αρχιερείς. Όλοι αυτοί φαίνονταν μεν δίκαιοι και ενάρετοι, αλ¬λά στο βάθος ήταν πλήρεις κακίας και αδικί¬ας. Έδειχναν πως εφαρμόζουν μερικές εύ¬κשּׁ¬λες εντολές, αλλά άφηναν «τα βαρύτερα του νόμου, την κρίσιν και τον έλεον και την πίστιν» (Ματθ. 23,23). Το δίκαιο το καταπατούσαν. Α¬δι¬κού¬σαν χήρες και ορφανά, ήταν άδικοι κριτές. Έ¬ως ότου διέπραξαν και το μέγιστο των εγκλημάτων• καταδίκασαν τον Χριστό. Ας έ¬πλυνε ο Πιλάτος τα χέρια του λέγοντας: «Α¬θώος ειμί α¬πό του αίματος του δικαίου τούτου» (ε.α. 27,24). Αυτοί τον δίκασαν παρανόμως, παραβιάζοντας δηλαδή πλήθος νόμικών διατάξεων του εβραϊκού αλλά και του ρωμα¬ϊκού δικαίου. Σε αυτούς, λοιπόν, τους δικαστές απευθύνεται προφητι¬κά ο Ησαΐας και λέει• «Δικαιοσύνην μάθετε, οι ενοικούντες επί της γης». Η προφητεία του δεν περιορίζεται βέβαια στους τότε δικαστές του Κυρίου, αλλά ακουμπά και όλους τους δικαστές όλων των αιώνων. Ακουμπά κι εμάς, που αν και δεν είμαστε δικαστές, εντούτοις εκδίδομε καταδικαστικές αποφάσεις κατά των συνανθρώπων μας πολλές φορές την ημέρα. 

Ο Θεός θα κρίνει με δικαιοσύνη, με αγάπη και με αγαθότητα. Και το μέτρο της κρίσης μας θα είναι η αγάπη που δείξαμε στους ελάχιστους αδελφούς μας. Στους διωγμένους, στους αναξιοπαθούντες, στους λαθρομετανάστες, στο φτωχομάνι που μας κατακλύζει. Οι αδύνατοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη προσοχής. Σε αυτούς πρέπει να εκδηλωθεί πρώτα η αγάπη μας. Ακόμα κι ένα ποτήρι ψυχρού ύδατος μετράει πολύ. Μόνο όποιος αγαπάει αληθινά στη γη έχει θέση στον ουρανό. Ας το καταλάβουμε αυτό.

πηγη: facebook